Istnieją dwie dusze, jedna jest wolna od wszystkiego, to jest Dusza Najwyższa i druga mała, która żyje w tym materialnym świecie i jest okryta przez energię materialna, umysł, inteligencję i fałszywe ego. Ich natury są inne. To nie jest problem jak żyć w duszy problemem jest aby dostrzec te różnice. Widzę, że to jest harmonium  to jest mrydanga (bęben), ale nie wiem jak na tym grać. Ale istnieją inni którzy wiedzą i żyją grą na tych instrumentach.

Musimy się dowiedzieć,  jak żyć w duchowy sposób jako dusze. Jak żyć wewnętrznie. Wiem, że jestem duszą, ale jak żyć z tą świadomością? Wiem, że istnieje Najwyższy Stwórca, ale jak być połączonym z tą świadomością? Jak tego doświadczyć? Jak to osiągnąć? Temu służy określony proces. Bez jogi to nie jest możliwe. Czym jest joga? Słowo yug znaczy połączyć się, łączymy dwie rzeczy razem to jest joga.

W hindi yug znaczy spotkać się. Spotkanie jest więc właściwym słowem. Spotkanie to znaczy razem. Bez oddania nie możesz się spotkać. Potrzebujesz oddania aby być połączonym. Jeśli dziecko chce się spotkać z matką to okazuje ono swoje oddanie względem niej. Dziecko jest oddane matce albo jest oddane zabawkom. Kiedy jest bez matki wtedy płacze za nią; to jest oddanie.

Oddanie oznacza miłość w działaniu. Działanie to jest oddanie. Miłość oznacza, że zaczynam się poruszać. Krija -joga także wytwarza działanie. Krija znaczy działanie. Co robisz dla tej formy medytacji? Cel jest ten sam, tym celem jest joga. W każdym działaniu powinna być obecna miłość. Czy pracujesz w biurze, ogrodzie, sprzątasz, gotujesz, to w tym wszystkim powinna być miłość, krija-joga to działanie z miłością i oddaniem. Wtedy pojawia się właściwe pragnienie. Co jest w tym pozytywnego, że posiadam cel w życiu? Jeśli robisz coś bez celu nie możesz nic osiągnąć, nie możesz osiągnąć żadnego celu. Aby osiągnąć cel potrzebujesz działania z oddaniem.

To jest najprostszy proces który otrzymaliśmy od naszego mistrza duchowego. Jest warty tego aby go praktykować, i polega on na tym aby słuchać konkluzji pism objawionych, aby medytować o tym, aby śpiewać o tym, aby działać, aby wykonywać jakąś służbę dla osiągnięcia tego celu. Jest wartościowym aby mieć świadomość celu. Twoja świadomość będzie to praktykować. Jestem świadomy i staram się utrzymać moją świadomość na tym celu. Jeśli jestem nieświadomy to skończę w nieświadomości, a nieświadomość jest cierpieniem.

Boski Stwórca ma dwie wieczne energie, wewnętrzna energia to miłość. To jest Radhika. Zewnętrzna energia to Narayana, Balarama, Sankrszana, Wisznu. Kiedy następuje proces stwarzania On ekspanduje część siebie i w ten sposób stwarza wszechświat. W ten sposób stwarza świat poprzez formę Sankarszana. Siwa jest adi-guru on cały czas medytuje o Panu. Z miłością. Z Wisznu ekspanduje Karanadakaszai Wisznu, Garbodhakaszai Wisznu, Ksirodakaszai Wisznu, Brahma, Narada, te wszystkie ekspansje. Brahma pochodzi z pępka Wisznu, a Narada jest Wielbicielem Wisznu.

Oni wszyscy pojawiają się w czasie stwarzania. Brahma jest stworzycielem, Wisznu utrzymuje, a Siwa niszczy. Jeśli ktoś nie jest wielbicielem Pana on niszczy wszystko. Oni wszyscy razem pomagają zwiększyć oddanie dla Pana. Oni znają Stwórcę W ten sposób wszystko zaczyna się po to aby zadowolić Pana, wszystkiemu przyświeca tylko jeden cel; jak Go zadowolić, jak sprawić Mu przyjemność? To jest ten cel. Ktoś zna Stwórcę i jest mu oddany, czasem jest się oddanym którejś z ekspansji, a  czasem ktoś jest oddany Siwie.

To jest przypadek oddania różnym formom Pana. Czasem ktoś jest oddany bezpośrednio, a czasem pośrednio, ale każda część ostatecznie przychodzi do Niego. Każda żywa istota ma  jakiś cel. To co chcemy osiągnąć powoduje, że działamy tak aby osiągnąć ten cel. Jeśli mamy oddanie dla Wisznu to po śmierci udajemy się na Wajkunthę, ci co maja oddanie dla Brahmy udaję się na Brahmalokę, ci którzy rozwiną oddanie dla Siwy idą na Siwalokę, ci co wielbią Durge idą na Mahamajalokę. Ponieważ Durga jest Boską Matką.
Istnieje dziewięć form Matki,  Durgi. Wielu jest Jej oddanych, ponieważ oni coś wielbią to taki cel osiągają. To odbywa się ten sposób, w zależności od posiadanego przez nas pragnienia. Tylko żywa istota; dżiwatma  może się tam udać. To jest mój dom, tam chcę się udać i teraz muszę praktykować, ćwiczyć aby się tam udać. Co jest moim pragnieniem? Jakie mam pragnienie poprzez łaskę mistrza duchowego? To jest test, to co osiągnę ostatecznie. Taki jest koncept filozofii wedyjskiej.

Musimy najpierw rozwinąć naszą duchową świadomość, aby udać się w tym kierunku. W tym celu musimy praktykować, jeśli nie praktykujemy tego, to zawsze ostatecznie udajemy się w kierunku materialnej świadomości. Myślimy o tym, planujemy to, ale powinniśmy mieć plan aby żyć w tej duchowej świadomości, w praktyczny sposób. Jeśli przeanalizujesz swój czas spędzony w ciągu dnia i to jak wiele energii poświęcasz, i czemu poświęcasz jej tak wiele na materialne rzeczy, a ile na duchowe?

Pyt: Jak to zrobić w praktyce? Dlaczego jest ważne aby zwiększyć działania duchowe, a zmniejszyć materialne?

Odp: Istnieje sposób aby zmienić twoje materialne działania w duchowe. Jesteś kucharzem prawda? Gotujesz też codziennie w domu. Więc możesz gotować po to aby to ofiarować Najwyższemu Panu. Wykonujesz swa pracę. Gotujesz. Ale po co? W jakim celu? Nie robisz tego dla siebie, to nie jest tak, że sprzątasz dla siebie, śpisz, korzystasz z toalety, sprzątasz, gotujesz, robisz wszystko, pracujesz przy komputerze, śpiewasz, tańczysz, ale to jest inny taniec, inne śpiewanie. Śpiewasz badżan (bhajan), tańczysz dla Pana, wszystkie działania są jogą, są oddaniem. Więc takim sposobem możesz zwiększyć także swoje oddanie, ale ta praktyka powinna być wykonywana w  medytacji.

Dzisiaj rozmawiałem z uczniem i on powiedział: „Tęsknię za tym życiem, to jest Boska rzecz, chcę tego.” Mówił o życiu w aszramie i czego się tam nauczył, więc jest tam pewne uczucie i on dzielił się tym ze mną. Ostatecznie oddanie i miłość jest konieczna by coś osiągnąć. Jaki jej rodzaj? Ostatnia historia z Radhą i Kryszną  była taka, że On przebrał się za gopi i tańczył. To jest sposób aby osiągnąć Najwyższego. Potrzebujesz swojego czasu aby doświadczyć siebie, aby osiągnąć taką świadomość. Na początku możesz być prosty aby wykonywać pewną służbę, ale później potrzebujesz czasu aby wejść w to głębiej i wtedy pojawia się bhakti. Wtedy twoja medytacja, twój badżan jest coraz bardziej ważny dla ciebie i to wtedy pojawia się bhakti czyli oddanie.

Dlaczego potrzebujemy Światowego Stowarzyszenia Wisznuitów

Swami B.A. Paramadwaiti
Sekretarz i współzałożyciel WVA

Na wstępie chciałbym złożyć pełne szacunku pokłony swoim dikszaguru i sikszaguru i wszystkim wspaniałym wisznuitom tego świata.

Tak szczęśliwie się składa, że wraz z nadejściem XXI wieku wielu wisznuickich aczarjów, sannjasinów i innych wielbicieli zjednoczyło się, aby wskrzesić prawdziwego ducha Visva-Vaisnav Raj-Sabha (Światowego Stowarzyszenia Wisznuitów).

Jeśli zatrzymamy się na chwilę, by zastanowić się na wieloma korzyściami, jakie Stowarzyszenie ma nam wszystkim do zaoferowania, zrozumiemy, że ruch, którego wizję propagowali Śrila Dżiwa Goswami i ojcowie twórcy naszej tradycji, jest z wielu względów faktycznie potrzebny. Bez tego nie możemy się dalej rozwijać. Oto kilka punktów, które tę tezę rozjaśnią.

Cele i perspektywy WVA

1. Wszyscy musimy postarać się, aby wypełnić przepowiednię Śrimana Mahaprabhu, że Jego Święte Imię będzie intonowane na całym świecie w każdym mieście i w każdej wiosce.

2. Według Śrila Bhaktiwinody Thakury w obecnej epoce wszystkie sampradaje popierać będą nauki Śrimana Mahaprabhu i Brahmasampradaji.

3. Natura i doniosłość nauk wisznuitów muszą być tak czyste i wspaniałe, by cały świat odnalazł w nich schronienie.

4. Uznajemy autorytet założycieli aczarjów wszystkich czterech sampradaji wisznuitów i rozumiemy potrzebę znalezienia wspólnego stanowiska z ich współczesnymi przywódcami i zwolennikami.

5. Różne nastroje i postacie Pana doskonale wpisują się w szeroką wizję czystych wielbicieli. Podobnie i my musimy zostawić miejsce na swobodny rozwój różnych form służenia Bogu i relacji między gałęziami wisznuizmu, które wyrastają z jednego pnia wisznuizmu, drzewa Pana Czajtanji.

6. Doktrynerstwo jest wrogiem prawdy. Potrzebujemy nowego forum, na którym nie będzie miejsca na wrogość i kłótnie. Takie forum może przekonać wszystkich wielbicieli, a nawet osoby niebędące wielbicielami, że przekaz wisznuitów ma prawdziwą wartość.

7. Aby wyjść poza konkretną instytucję potrzebne jest rozwinięcie tożsamości wielbiciela. Łączność z dikszaguru i jego misją może okazać się niewystarczająca po jego odejściu (BG. 11.9.31,CC Adi 1.1), ponieważ w każdej misji zachodzą znaczące zmiany, które powodują, że wielbiciele kontynuują swoje życie duchowe poza misjami założonymi przez ich guru. Współcześnie dali temu przykład Śrila Bhaktisaranga Goswami Maharadża, Śrila Bhaktidajita Madhawa Maharadża, Śrila Bhaktipradżniana Kesiawa Maharadża, Śrila Bhaktiwiweka Bharati Maharadża, Śrila Bhaktirakszaka Śridhara Maharadża, Śrila Bhaktiwedanta Swami Maharadża, Śrila Bhaktipramoda Puri Maharadża i wielu innych.

8. Tirthy i święte miejsca są obecne we wszystkich misjach i ogólnie w całej naszej religii wisznuickiej. To oznacza, że musimy zadbać o święte miejsca związane z przyjściem Pana i Jego wielbicieli. Opiekunowie tirth muszą wyzbyć się doktrynerstwa i kłótliwości. Tirthy muszą być utrzymywane w świętości przez osoby wyznające tę radosną wiarę w Pana i Jego wielbicieli. Sprawy prywatnej własności i monopolu guru burzą pokojową atmosferę, która jest potrzebna do tego, aby tirtha mogło obdarzać wszystkich swoimi błogosławieństwami. Musimy znaleźć sposób na ustanowienie zasady jedności w różnorodności w tirthach wszystkich rozwijających się rodzin wisznuitów pokolenie po pokoleniu.

9. Musimy lepiej poznać potencjał każdego z nas i zaproponować rozwiązania problemów zagubionego, rozwijającego się świata. Każdy szuka sposobu na zwalczanie wpływu maji, kalijugi. Wisznuici powinni starannie zbadać swoje zasoby i zaproponować następnie swoje rozwiązania problemów, tak aby cały świat mógł ich potraktować poważnie.

Szersze omówienie celów i perspektyw WVA

Jak możemy dotrzeć z przesłaniem Mahaprabhu do każdego miasta i każdej wsi?

1. Do spełnienia przepowiedni Śri Czajtanji Mahaprabhu potrzebujemy armii czystych nauczających. Jeśli chcemy, aby Święte Imię było intonowane wszędzie, będziemy potrzebować niezliczonych guru prowadzących niezliczonych uczniów w ich życiu duchowym. Oni wszyscy będą traktować swoich guru, jako transparentnych i kompetentnych reprezentantów naszej reguły guru–siastra –sadhu. Znieważenie wisznuity rujnuje życie duchowe, dlatego udając się na darsian nie należy tracić z pola widzenia innych misji, guru ani uczniów.

Bez względu na uczucia żywione do ich guru nie wszyscy uczniowie będą w stanie pokochać następcę aczarji będącego jego bratem duchowym. Po odejściu aczarji należy na nowo zdecydować o tym, jak prowadzić misję. Każdy wielbiciel powinien zdecydować, jak kontynuować swoje życie w oddaniu i nauczaniu, a misja na ile tylko może, powinna mu w tym pomagać. W przeciwnym razie, jaką przykrością dla misji wisznuickiej musi być to, że wartościowi ludzie odchodzą z niej z uwagi na niekorzystne warunki, wobec których są bezradni.

Trudno założyć, i nie zdarzało się to w przeszłości, aby mistrz duchowy, który był natchnieniem dla rozwijającej się misji i korzystał z pomocy wielu swoich uczniów, został zwyczajnie zastąpiony przez pojedynczego następcę. Po pierwsze bracia duchowi nie będą takiemu następcy tak samo oddani, jak swojemu guru. Pod drugie może mu brakować tej samej energii czy charyzmy, które posiadał jego guru, więc niepowodzenia mogą go zdyskredytować, a co tu dopiero mówić o rozwijaniu misji.

Poszczególni wielbiciele zdolni są do czynienia rzeczy niezwykłych, a tym, którzy oczekiwali, że cuda zmaterializują się wyłącznie za sprawą ich kompetencji, trzeba raz za razem przypominać o wszechprzenikającej naturze transcendencji. Wszyscy uczniowie Śrili Bhaktisiddhanty Saraswatiego Thakury byli zaskoczeni tym, że jeden z ich braci duchowych Abhaja Babu Śrila A.C. Bhaktiwedanta Swami Maharadża (Śrila Prabhupada) niemalże samodzielnie wypełnił przepowiednię Śrimana Mahaparbhu.

WVA powinna przyjmować w swoje szeregi wszystkich nauczających ewangelii krysznapremy i bhaktasewy w takim zakresie, w jakim reprezentują czystą doktrynę i dzielą z WVA wspólne cele. W związku z powyższym WVA nie może odmawiać komuś członkostwa wyłącznie z powodu sporów pomiędzy członkami. WVA powinna zająć pozytywne i tolerancyjne stanowisko, aby wiele takich konfliktów zwyczajnie zeszło na boczny tor i można było skoncentrować się na naszej najważniejszej sprawie, którą jest sankirtana Śri Kryszny.

Wewnętrzne i zewnętrzne różnice zdań

WVA nie interweniuje w sprawach wewnętrznych afiliowanych misji, ani w sporach miedzy nimi. To nie jest celem WVA. Publikacje wydawane pod patronatem VWA mogą traktować o tematach i sytuacjach budzących kontrowersje, tak aby stosownie do potrzeb nasi najbardziej doświadczeni autorzy mogli podzielić się swoimi punktami widzenia. Nie zapominajmy, że wielokrotnie powtarzają się zagadnienia, które były wcześniej omawiane przez niektórych poprzednich aczarjów. Pojawiły się też nowe problemy wynikające z rozwoju technologicznego i powiększania się społeczności wisznuitów.

Ta sytuacja napawa oczywiście wielkim optymizmem. Nie mniej jednak czasami wszystko może się skomplikować. Ufając w to, że Kryszna wskaże nam drogę, nie mamy wątpliwości, że WVA okaże się w tym zakresie pomocna.

Gaudija wiszuici i inne grupy wisznuitów

Zaproszenie innych sampradaji do członkostwa w WVA może na tym etapie zostać uznane za niepoważne, ponieważ nasza sampradaja brahmagaudija rozwinęła się nie tak dawno, zasadniczo po Śrila Bhaktivinodzie Thakurze, w czasie gdy tradycje innych sampradaji są starsze, choć nie aż tak rozpowszechnione.

Pokładamy jednak wiarę w słowa naszego aczarji oraz w naszego jugawatarę Śri Czajtanję Mahaprabhu. On sam udał się na południe Indii i ratował mieszkające tam dusze. Możemy wyraźnie zobaczyć charakter przekazu Mahaprabhu, słodyczy, która przemienia się w absolutną wielkoduszność. Kto mógłby się temu oprzeć? Również nasza guruwarga z założenia powinna okazywać szacunek aczarjom innych sampradaji. Oni nie mają takiego ducha misyjnego jak Mahaprabhu, ale nauczają i publikują literaturę wedyjską. Widząc tak wiele podobieństw, w naturalny sposób docenią zaproszenie do uczestnictwa w melach [spotkaniach – przyp red.] WVA i publikowania pod szyldem Stowarzyszenia. W pierwszej kolejności musimy zebrać i doskonale zbudować wspólnotę zwolenników Śrili Prabhupady.

Innymi słowy, nie będziemy podejmować specjalnych wysiłków, aby zapraszać innych, dopóki sami nie będziemy pewni, że Jedność i ogólnoświatowa służba wisznuitów wywrze na nich pozytywnego wrażenia.

To odnosi się również do wisznuitów z innych grup, z którymi nie jesteśmy już tak blisko z uwagi na pewne różnice w siddhancie. Bardziej doświadczeni członkowie WVA działający w różnych misjach ustalą czy takie grupy i ich działalność zgodne są z celami WVA. Niemniej jednak wszyscy skorzystają z aktywności w stowarzyszeniu kwalifikowanych wielbicieli z całego świata, zarówno w melach WVA jak i w publikacjach. Podobnie, jak Śrila Swarupa Damodara sprawdzał każdy ofiarowany tekst zanim zapoznawał się z nim Mahaprabhu, tak obowiązkiem doświadczonych wisznuitów będzie zbadanie kwalifikacji każdego, kto chce przestawić swoje poglądy za pośrednictwem WVA. Rezultaty takich badań byłyby oczywiście udostępniane w postaci publikacji WVA, tak aby wszyscy członkowie mogli chronić najwyższą czystość tego szlachetnego przedsięwzięcia.

Serce wisznuitów

Mój mistrz duchowy założył własną misję wisznuicką pod nazwą MTŚK. Jeden astrolog w Nawadwipie na podstawie zdjęcia i próbki pisma przepowiedział, że „ten człowiek zbuduje dom, w którym cały świat będzie mógł mieszkać w zgodzie”. W tamtym czasie wielu jego uczniów sądziło, że jego instytucja jest domem, w którym cały świat znajdzie schronienie. Wszyscy wisznuici „pod jednym dachem”, jakie to wspaniałe. Chciał, żeby wszyscy stali się wisznuitami. Kasta, kolor skóry, wyznanie, wiek i płeć nie mają znaczenia. Nikt nie był wykluczony. Poprosił uczniów, aby zjednoczyli wszystkich wisznuitów.

U schyłku życia ogłosił, że rozwiane zostały się wszelkie wątpliwości względem Gaudiya Math i chciał, aby wszyscy ze sobą współpracowali. Nic dziwnego. Śrila Jadżawara Maharadża uznał go za siaktajawesiawatarę. Oznajmił to również Śrila B.R. Śridhara Maharadża i wielu innych aczarjów, więc co tu mówić o jego uczniach, którzy cieszyli się, że ich gurudewa znalazł takie wyjątkowe uznanie wśród swoich braci duchowych. Odszedł z Gaudiya Math i odniósł sukces dzięki łasce swojego mistrza duchowego, ale ubolewał nad sporami między jego uczniami, a Gaudija Math. Świadczy o tym fakt, iż wielokrotnie prosił wszystkich swoich braci duchowych o wybaczenie uchybień, których czasem się wobec nich dopuścił, aby chronić wiarę swoich nowonarodzonych wisznuitów.

Nigdy nie powinniśmy być dumni ani aroganccy tylko dlatego, że mamy wspaniałego guru. On jest wielki, ale co z nami? W zasadzie żaden spośród uczniów Śrili Bhaktisiddhanty Saraswatiego Prabhupady, którzy zostali sannjasinami, nie upadł. Sannjasini wywodzący się z Zachodu nie mają takiego dorobku. MTŚK straciło również wielu doświadczonych wielbicieli, który związali się z innymi wisznuitami z linii gaudija i kontynuują nauczanie.

Dlatego WVA jest w istocie forum, które jest bardziej odpowiednie do utrzymywania kontaktów między wszystkimi wisznuitami i misjami. Nasi mistrzowie duchowi rzeczywiście dali nam taki dom, w którym wspólnie możemy wieść szczęśliwie życie. Jak dotąd ani MTŚK, ani inna misja wisznuicka nie były w stanie takiego forum stworzyć. Członkom niektórych misji problem sprawia nawet samo zrozumienie, że to za sprawą swoich gałęzi drzewa Czajtanji stanowią część rodziny wisznuitów.

Wielu wisznuitów, którym nie podobają się takie ograniczenia, stara się pokonać instytucjonalny mrok i sięgnąć głębiej, aby potwierdzić swoją inspirującą łączność z drzewem Czajtanji. Każda licząca się instytucja wisznuitów powinna uznać te szczere wysiłki i uświadomić sobie, że wielu wielbicieli znajduje się poza lub pomiędzy niektórymi tradycyjnymi organizacjami. Te raczej zakazują swoim członkom kontaktów z niezrzeszonymi wisznuitami, zwłaszcza po odejściu ich mistrza duchowego. Rozwija to obraźliwą mentalność, która nie pochodzi od guru, siastr ani sadhu. Tym samym zobowiązuje się członków do podążania za zinstytucjonalizowaną apasiddhantą lub odrzucenia członkostwa. Obie opcje wywołują niezadowolenie wszystkich życzliwych wisznuitów.

Nie musimy się niczego obawiać, ponieważ na szczęście możemy się ponownie zjednoczyć w duchu WVA, domu, który wszyscy nasi aczarjowie podarowali swoim uczniom i całemu światu.

Takie stowarzyszenie ma charakter symboliczny w odniesieniu do instytucji, ponieważ daje swoim członkom możliwość zrzeszania się wedle ich potrzeb. Wszystko opiera się na dobrowolnym dzieleniu się z innymi tym, co zostało nam objawione. Głosowania na liderów, takie jak wybór najbardziej doświadczonego wielbiciela na stanowisko prezydenta świątyni, są formalnością niezbędną dla legalnego funkcjonowania. Zezwalają na to rozporządzenia i podstawowe zasady.

Taka była wizja sześciu goswaminów, którzy wspólnie wiedli szczęśliwe życie we Wryndawanie, w gronie swoich zwolenników. Śrila Dżiwa Goswami wspomina o Visva-Vaisnav Raj-Sabha na końcu każdej ze swoich sandarbh.

Nikt nie potrafi sobie wyobrazić, że jedna misja może całkowicie połączyć się z drugą nawet na gruncie naszej sampradaji, a co to dopiero mówić o misjach innych sampradaji. Nasi guru nie zalecali nam przyłączać się do innych misji, nawet jeśli szczodrze przekazywali pojedyncze misje wielu swoim uczniom.

Co to oznacza? Realizacja wizji i planów Śrili Dżiwy Goswamiego, Śrili Bhaktiwinody Thakury i Śrili Bhaktisiddhanty pomoże nam zbliżyć się do siebie. Oni zostali wybrani, by ustanowić podstawy WVA i umożliwić nam wszystkim współtworzenie forum światowej sadhusangi. To była wspaniała i pomyślna chwila, kiedy 28 aczarjów i sannjasinów z 17 misji wisznuickich (proszę zajrzeć do zarządzeń i sprawozdania założycielskiego) wspólnie powołali WVA i wybrali najbardziej doświadczonego wisznuitę Paramę Pudżjapadę Śrilę B.P. Puriego Maharadżę na jej pierwszego prezydenta.

Zgoda buduje, niezgoda osłabia

Z uwagi na wyraźne różnice w nauczaniu aczarjów możemy tylko stosować się do tej samej filozofii, którą przekazał nam w tym wieku nasz Najwyższy Pan i Zbawca; niepojętej jednoczesnej jedności i różnorodności. Jedność, bez wątpienia mieści się w naszym teistycznym światopoglądzie, a różnorodność znajduje odzwierciedlenie w wielości planów Najwyższego Pana. Nawet w Jego siedzibie Goloce Pan objawia swoje rozmaite czyny, które choć nie odnalazły jeszcze miejsca w umysłach niektórych wielbicieli, pozostają w harmonii ze słodką wolą Pana. Tam i na innych planetach Wajkuntha z niewyczerpaną różnorodnością uczuć i relacji ajśwarja. Od Śrili Prahlady Maharadży po Pana Siwę. Podążamy śladami maharadżów, więc WVA daje sposobność wszystkim członkom wyrażenia ich indywidualnych uczuć i nauk, które przekazali im ich aczarjowie bądź różni guru lub liderzy grup.

Nie przypuszczamy, że ktoś po spotkaniu z wielbicielem Pana Narasinghy porzuci swoją służbę dla Pańczatattwy, ale nie wyobrażamy też sobie, że gopi spotykając Pana Wisznu, mogłyby zignorować jego obecność. Przekazywanie wszystkimi dostępnymi środkami duchowego, miłosiernego zaproszenia Śrili Rupy Goswamiego to czyste dobro dla świata. Pozwólmy, by WVA stała się nową Bryhat Mrydangą, aby świat i wszyscy wielbiciele usłyszeli rozkoszny dźwięk Międzynarodowego Ruchu Sankirtanu Mahaprabhu.

Pamiętajmy, że mamy obowiązek rozpraszania spowijającej świat chmury impersonalizmu. Jeśli nie połączymy sił i będziemy myśleć wyłącznie o „swoich” mathach, stracimy sporo cennego czasu i przestrzeni.

Najpierw świat, potem moja świątynia – to stwierdzenie można było często usłyszeć od Prabhupady. Grupy majawada publikują na całym świecie i regularnie organizują międzynarodowe spotkania. Możemy robić to samo i powinniśmy okazać więcej entuzjazmu, odkąd nasza bhakti czyli duchowa misja miłości troszczy się o każdą cierpiącą duszę, nie powinno więc być zazdrości między nami.

Taka jest misja WVA, ponieważ potrzebujemy siebie nawzajem, nikt z nas nie wykona tej służby samodzielnie. Kryszna dał nam tak wiele energii i wspaniałych możliwości. To dopiero początek. Co dalej? Czy sędziowie z tilakami będą radzić się wed, aby ustalić prawdę? Tak, to sobie wyobrażał Bhaktiwinoda Thakura. Ale który sędzia będzie szanował wisznuitów spierających się w sądach o posiadłości przekazane im przez Pana w celu bezinteresownego nauczania?

Obojętnie, jakie by nie było rozwiązanie wielu problemów rozwijającej się światowej kultury wisznuickiej, WVA może dostarczyć wielu sposobności i kontaktów wolnych od wszelkich przeszkód instytucjonalnych, dlatego żaden wisznuita nie będzie mógł narzekać, że wycofał się z aktywnego zaangażowania z uwagi na brak możliwości.

WVA: Krzewienie miłości i tolerancji

„Doktryna powszechnej miłości musi stać w pozycji do wszelkiego sekciarstwa. Doktrynerskie nauczanie powszechnej miłości to wielka sprzeczność”. Bhaktiwinoda Thakura, Hindu Idols, styczeń 1899

Ta wypowiedź wystarczy, by zrozumieć, jak wiele się od nas wymaga. W takim duchu A.C. Bhaktiwedanta Swami Prabhupada powołał Bhaktiwedanta Charity Trust, żeby „zaprowadzić jedność wśród wisznuitów gaudija, a zwłaszcza wśród zwolenników Jego Boskiej Miłości Bhaktisiddhanty Saraswatiego Thakury”. Jak możemy położyć kres tym wszystkim podziałom? To wielkie wyzwanie, któremu musimy sprostać, by z pełnym zaangażowaniem rozwijać WVA.

Śrila Bhaktisiddhanta Saraswati Thakura powiedział, że powinniśmy nauczać w Europie i Stanach Zjednoczonych. Tego chciał. Pragnął również, byśmy wspólnie pracowali na rzecz nauczania.

Śrila Bhaktiwedanta Swami P. w rozmowie z Śrilą Bhaktiwedantą Narajaną Maharadżą powiedział: „Tak się stanie, nie może być inaczej. Albo nam się uda, albo zrobią to w przyszłości inni wielbicele”.

Nikt nie może pokrzyżować planów Kryszny ani planów jego czystych wielbicieli. Wszelkie przeszkody tylko zwiększają ich entuzjazm do walki z Mają. Kochać, znaczy wybaczać. Co można powiedzieć o zniewagach, jakich dopuszczają się dzieci. Matka jako doświadczona wisznuitka nawet na te błędy nie zwraca uwagi. Musimy być wielkoduszni względem jednostek i społeczności, i nie zatracać się w ciągnących się bez końca opowieściach o czasach minionych, w których szukamy powodów, dla których nie powinniśmy przyłączać się do WVA. Nawet jeśli w WVA zabraknie tylko jednej misji wisznuickiej, sannjasina, prabhu albo didi, nie uda się nam osiągnąć celu Śrili Dżiwy Goswamiego. Mahaprabhu przybył. Niech cały świat się o tym dowie. Przyprowadźmy wszystkich nad brzeg Oceanu Nektaru i módlmy się, aby pragnienie skłoniło ich do picia.

Tożsamość wisznuity

Święty związek guru z jego uczniem jest arterią wszystkich sampradaji. Nie wolno tego naruszyć. Jest on złożony, ponieważ obejmuje guru, który jest inspirującym przedstawicielem Kryszny, guru służącego swojemu guru, brata duchowego i jego rodzeństwo duchowe, oraz osobisty wymiar życia wisznuity. Pogodzenie ze sobą wszystkich tych elementów to duże wyzwanie, któremu niemal nie da się sprostać. Tylko za sprawą doskonałej relacji przepełnionej miłością i zaufaniem dwóch lub więcej guru i ich uczniów może współpracować na rzecz wspólnej sprawy. Zazwyczaj guru i jego nowy uczeń do rozwinięcia ekskluzywnego związku opartego na służbie potrzebują prywatności. Starając się w dzisiejszych czasach uwolnić spod wpływu egzystencji materialnej, nie będzie łatwo zawierzyć konkretnemu wisznuickiemu guru. Nie oczekuje się, że bracia duchowi guru będą pod presją zachęcać do nawiązania takiej relacji.

Bądźmyrealistami. Kierujmy się miłością. Jeśli zabraknie miłości w relacjach między guru a ich braćmi duchowymi, to wszyscy łącznie z uczniami znajdą się w niezręcznym, szkodliwym i nieszczęśliwym położeniu. W końcu dojdzie do rozłamu i misja na tym ucierpi. Czy nie można na samym początku (czyli pod odejściu mistrza duchowego) powołać wolnego forum dla doświadczonych członków misji, aby w nieskrępowany sposób zdecydować o tym, jak służyć misji sankirtanu, biorąc pod uwagę to, że Mahaprabhu polecił braminowi Kurmie, aby ten stał się guru i ocalił ludzi, przekazując im nauki Kryszny?

Dokładniej, tego, co głosili nasi wszyscy guru i czego dowodzi historia. Na to, co dzisiaj uważamy za Gaudija Math składają się liczne świątynie założone przez uczniów Śrili Prabhupady Bhaktisiddhanty, które w rzeczywistości rozpoczynały działalność niezależnie i bez zgody bardziej renomowanych braci duchowych. Z perspektywy czasu widzimy, że jednak były one całkowicie upoważnione do stworzenia wspaniałych misji, w czasie, gdy osoby, które zostały we wcześniej założonych mathach musiały zmagać się z silną wewnętrzną opozycją. Wyciągnijmy wnioski z przeszłości. Śrila Śridhara Maharadża przekazał nam trzy złote zasady:

1. Każdy musi czuć się dobrze w misji swojego guru.
2. Każdy ma święte prawo i obowiązek ofiarować innym ze szczerego serca to, co otrzymał od swojego guru.
3. Nigdy nie oczekuj czegoś od osoby, który nie może, lub nie chce tego zrobić.

Tożsamość wisznuity, jako sługi swojego guru i sampradaji, wolnego od ograniczeń nakładanych przez osoby, w które nie pokłada się wiary, jest warunkiem aktywnego życia w Świadomości Kryszny. WVA daje tożsamość, ponieważ przyjmuje wszystkich biorących udział w szlachetnej misji ratowania innych, czy to inicjujących aczarjów, czy też pokorne sługi każdego wisznuity lub każdej misji wisznuickiej.

Praktyczna służba w dzisiejszej WVA

Mimo iż, struktura WVA nie jest oparta na relacjach między guru a uczniami, to i tak istnieje wiele możliwości zaangażowania się w nauczanie ruchu Mahaprabhu przez osoby, które nie odkryły jeszcze swoich pól nauczania pod odejściu ich dikszaguru lub sikszaguru. Ogólna służba w ramach WVA również znajdzie uznanie ich aczarjów, może okazać się łącznikiem do przyszłych służb, które wiążą się z większą odpowiedzialnością za nauczanie. Niewiele trzeba, aby tego dokonać. WVA ma swoje biura w Wamsiwacie, we Wryndawanie (gdzie Kryszna gra na flecie, żeby wezwać do siebie gopi) i dorocznie organizuje dwa spotkania, wszyscy przyjezdni wisznuici zachęcani są do udziału przez doświadczonych wisznuitów. Ponadto corocznie odbywa się Maha Mela w Śridhamie Majapurze, na której prezentowane są działania edukacyjne wszystkich członków VWA. Od niedawna WVA obecna jest w Internecie jako otwarte forum dające równe szanse wszystkim członkom WVA. Zwiększy to wzajemny szacunek między członkami zgodnie z tym, czego pragną w głębi serca.

Trzeba chronić święte miejsca

Święte miejsca i festiwale pełnią kluczową rolę w misji każdego z aczajów. Zazwyczaj grupa wisznuitów, którzy nauczają i służą na całym świecie, gromadzi się razem w trakcie takich świąt jak Dżanmastami, Gourapurnima. Takie spotkania są źródłem świeżej duchowej energii, są radosnym festiwalem, na który się czeka, spotkaniem z ukochanymi przyjaciółmi i możliwością dowiedzenia się o wybitnych osiągnięciach w służbie dla świata. Wracają słodkie wspomnienia, kiedy przypominamy sobie o tym, jak nasz Gurudewa nas zjednoczył. Nawet ci pośród nas, którzy się nie lubią, tańczą i składają sobie pokłony. Tirthy to święte miejsca, gdzie przebywają znakomici wielbiciele i dokąd przybywa stale rosnąca liczba pełnych wiary dusz, którzy spotykają się tam po to tylko, by uzyskać krótki upragniony darsian duszy, która całkowicie podporządkowała się Bogu i którą Bóg powołał, reprezentowała go w tym mrocznym świecie. Zaprawdę takie święte osoby czynią miejsce godnym miana tirthy.

Po odejściu Gurudewy wiele się zmieniło. Trudno było na nowo wzniecić uczucia. Niejawne spotkana służą biadoleniu nad losem i nie zachęcają do wspierania kolejnych aczarjów. Nowi uczniowie nie tolerują braci duchowych swojego guru. Grupki wielbicieli opuszczają salę w zależności od tego, kto daje wykład. Czas na prasadam: kto ma pierwszeństwo? Ciągle ujawniane są jakieś uchybienia. Ktoś może myśleć: może nie powinienem już brać udziału w tym festiwalu. Rośnie grupa młodych wielbicieli, kurczą się szeregi starszych. Co zrobić? Przyjąć sannjasę? Pójść w ślady swoich guru?

To zależy, kto zgodzi się ci jej udzielić i na jakich warunkach. W ten czy inny sposób, takie rzeczy dzieją się we wszystkich misjach. Niektóre tirthy są własnością całego świata, a inne przynależą do uczniów i wnuków konkretnego guru. Zarówno jedne, jak i drugie powinny być utrzymywane bez ingerowania. Zdolni wielbiciele, którzy nie przyjmują uczniów mogą pełnić posługi kapłańskie. Zapraszamy i zachęcamy wszystkich aczarjów i ich uczniów, aby wspierali apolityczne tirtha. Pozostali guru wraz ze swoimi uczniami rozsławią zalety określonych tirth, budując tam swoje mandhiry i dharmasiale, tak jak ma to miejsce od czasu, gdy Pan Czajtanja na nowo odsłonił temu światu dhamę Wryndawanę.

Trzeba skończyć z niewłaściwym wykorzystywaniem tirth, wadliwymi przepisami czy wzajemną wrogością grup. WVA może w przyszłości pomóc, ogniskując uwagę na dhamach. Nie ma wątpliwości, że aczarjowie odgrywają kluczową rolę, której znaczenie docenia się najbardziej w otoczeniu uczniów i w miejscach, które zostały powołane przez nich do życia.

Zasiedzenie się aczarji w jakimkolwiek miejscu nie daje racjonalnych, ani prawnych przesłanek, by prywatyzować tirthę czy lekceważyć uczucia pielgrzymów. WVA nie zamierza rozstrzygać sporów. Takie sprawy powinny zostać przedyskutowane przez doświadczonych wisznuitów w publikacjach pod szyldem WVA. Chodzi o stworzenie dobrej atmosfery dla wszystkich wisznuitów i jednoczesne prawidłowe zabezpieczenie najważniejszych tirth poszczególnych misji.

Propagowanie wisznuickiej dobroczynności

Ten postulowany cel WVA jest bardzo ogólny i pojemny. Daje nam pole do eksplorowania świata wisznuickiej kreatywności w zakresie sztuki, biznesu, komunikacji, nauki itd. Na chwilę obecną wielu wielbicieli jest zaangażowanych w działalność ekologiczną i społeczną. Wielu wielbicieli aktywnych w życiu zawodowym na co dzień stosuje w pracy wiedzę uzyskaną od ich mistrzów duchowych.

Pełne wykorzystanie otrzymanych od Kryszny i naszych guru darów wymaga wielkiej pokory. WVA chce wspomagać wymianę informacji między wszystkimi wisznuitami i zachęcać do udzielania sobie pomocy w zakresie wspólnych zainteresowań. Networking (sieć kontaktów) staje się czymś naturalnym w chwili, gdy ma się przyjaciół i znajomych w różnych częściach świata. Każde odkrycie matematyczne natychmiast trafia do naukowców na całym świecie. Mamy do dyspozycji nieograniczony obszar, który nie został dotychczas zagospodarowany. Skoro nauczanie jest rewolucyjnym planem Śrimana Mahaprabhu, możemy obserwować, jak podziała on na nas samych. Podstawowym warunkiem takiego networkingu jest informacja i raz jeszcze informacja. Udzielając sobie wzajemnie informacji, nadamy im światowego rozgłosu. Jeśli chcesz pozostawać w kontakcie z innymi członkami WVA, poproś o formularz rejestracyjny, a zostanie ci przez nas wysłany.

Z czasem zaproponujemy własne sposoby na radzenie sobie z przyziemnymi problemami. Osoby, a w tym i wisznuici, aktywnie kształtujący społeczności, muszą odnieść się do takich kwestii jak zdrowie, jak utylizacja odpadów, nawożenie chemiczne a nawożenie organiczne upraw, czy prawidłowa dieta.

Lekceważenie tych zjawisk pod pretekstem, że liczy się tylko intonowanie imion Kryszny nie przysporzy nam szacunku, którym chcielibyśmy się cieszyć w chwili zapoznawania opinii publicznej z głębią naszych nauk. Poza tym nasza wedyjsko-wisznuicka tradycja opisuje również wszystkie aspekty życia materialnego, proponując naturalne lekarstwa na zło niszczące świat.

Chyba, że wolimy raz za razem ulegać zażenowaniu, stając w obliczu niewielbicieli, którzy podważają naszą ideę tak zwanego prostego życia i wzniosłego myślenia, która sama w sobie jest rzeczywiście płytka. Możemy tłumaczyć swoje działania na wiele sposobów, ale ostatecznie oczekuje się od nas, że przez nauczanie stworzymy atmosferę pięknej Wryndawany i Majapur, zachęcając wszystkie dżiwy do powrotu do świata duchowego. Przed WVA stoi bardzo poważne zadanie – połączenia razem wizjonerów naszej sampradaji i przygotowania się na dzień, w którym rzesze ludzi zgłaszać się będą do nas po rady zarówno w sprawach materialnych jak i duchowych.

WVA jest również twoim dzieckiem

Tylko pokrótce opisaliśmy wiele rodzajów służb, jakie może wykonywać WVA i wyjaśniliśmy, dlaczego każdy bez wyjątku powinien wziąć czynny udział w jej budowaniu. To małe dziecko, które potrzebuje naszej opieki. Potrzeba czasu i łaskawego zaangażowania, aby się powiodło. Proszę brać udział w corocznych Maha Melach w Majapurze oraz przysyłać nam swoje komentarze i artykuły na poczet przyszłych publikacji WVA. Proszę skorzystać z okazji i pozwolić, aby cały świat wysłuchał nauk waszego gurudewy. Po prostu przyślij nam tekst, najlepiej w języku angielskim, albo w hindi czy języku bengalskim. Dołącz krótką notkę biograficzną.

Ranga nauk naszej tradycji

Aczarjowie ofiarowali nam duchową miłość. Ich rangę w świecie wisznuizmu można w pełni zrozumieć za sprawą jedności w różnorodności, do której dąży WVA. Nikt z nas nie zdoła całkowicie poświęcić się nauczaniu, jeśli za każdym razem po odejściu aczarji jego działalność i osiągnięcia stają się przedmiotem sporu. Musimy dbać o atmosferę, która zachęca wszystkich wisznuitów do działania. Należy zastanowić się nad kierunkiem, w którym rozwinie się wisznuizm w zderzeniu z wyzwaniami stale zmieniającego się świata. Trzeba zweryfikować swoje postępowanie i poglądy. Czy one wogóle sprzyjają miłości i zjednoczeniu wielbicieli? Jeśli nie, to powinniśmy dołożyć starań, aby zmienić ten sposób myślenia i pokonać trudności. To oczywiste, że nasi mistrzowie duchowi będą bardzo zadowoleni, a świat zobaczy, że wisznuizm oferuje najbardziej wyjątkowe przewodnictwo zagubionym duchowo ludziom współczesnego świata. Mam nadzieję, że cieszysz się dobrym zdrowiem. Liczę na szybką odpowiedź.

Twój uniżony sługa

Swami B.A. Paramadwaiti

sekretarz WVA

Sporządzono w 1995 roku

Źródło: http://www.wva-vvrs.org/about/jaya.htm

Jego Świątabliwość Dżajapataka Maharadża oraz Jego Świątobliwość Dżajadwaita Maharadża jedni z założycieli SGVA podjęli decyzję o przyłączeniu się do Światowego Stowarzyszenia Wisznuitów (World Vaishnava Association-Vishva Vaishnava Radż Sabha) które zostało założone przez Rupę i Sanatanę Goswamich aby jednoczyć wisznuitów. Każdy przejaw mentalności separatystycznej czy takiej która uznaje wyłączność na przekazywanie kryszna-bhakti powinno zostać odrzucone.

Ich Świątobliwości zasugerowali nawet GBC, że jest to naturalne aby ISKCON stał się oficjalnym członkiem WVA (niektórzy jego członkowie są nimi od dawna).

Spodziewamy się wspólnej pracy SGVA, WVA i ISKCONU dla spełnienia celów naszych Aczarjów.

Źródło informacji: VINA.cc

autor Babhru dasa
Kiedy uczyłem w gurukuli, zdarzało się czasami, że uczniowie  dowiedziawszy się, że któreś dziecko nie lubi takiego czy innego pokarmu drażnili sie z nim: “Co, nie lubisz mango? To znaczy, że nie lubisz Prabhupady i Kryszny!” Ci ośmio- czy dziewięciolatkowie prawdopodobnie żartowali, lub na wpół żartowali, na tyle na ile zdolne są do tego dzieci. Lecz kiedy dorośli, używając grubiańskiego języka, twierdzą, że wielbiciele nie podzielający ich opinii na temat takiego czy innego szczegółu dotyczącego praktyki oddania czy towarzystwa, są pozbawieni wiary lub wręcz są demonami- to nie żartują. I to nie jest zabawne.

Raczej pokazuje to ich ograniczone horyzonty myślowe, ciasność umysłu, z którymi walczył Śrila Prabhupada. Na nieszczęście w dyskusjach pomiędzy wielbicielami na temat naszego towarzystwa , czy to tych twarzą w twarz czy online, roi się od  zaściankowości. Dla mnie osobiście jest to najbardziej zniechęcające, najbardziej żrące podejście wśród bhaktów. Wierzę, że jakość obcowania pomiędzy wielbicielami, a nawet rezultaty ich nauczania, można by niezmiernie poprawić, gdybyśmy zamiast niczym skąpcy przypinać etykietki innym bhaktom Kryszny, spróbowali przyswoić sobie i zastosować szeroką, wspaniałomyślną wizję, której ucieleśnieniem był sam Śrila Prabhupada.

Ci spośród wielbicieli, którzy w ciągu kilku ostatnich lat spędzili choć trochę czasu w
Internecie, z pewnością zauważyli szereg kontrowersji, często dotyczących bardziej podejścia do nauczania niż czegokolwiek innego. Sannyasin A rzuca się na Sannyasina B, bo ów miał czelność napisać o Bhagavad-gicie. Sannyasin C prowadzi kampanię przeciw Sannyasinowi D, oskarżając, że zainfekowały go idee „New Age”. A potem zwraca się przeciwko Sannyasinowi E, za to że w imię nauczania angażuje się w przyziemną działalność charytatywną. Inni z kolei krytykują Sannyasina C, że w poglądach na wiele spraw społecznych utknął w Średniowieczu. Spora grupa liderów ISKCONu zgodnie oczernia osoby przyjmujące nauki od nauczających nie podlegających władzy GBC, nazywając je guru-tyagimi, lub, co gorsza, usuwające je w ogóle z ISKCONu. Wielu bhaktów krytykuje BBT i jego personel za kontynuowanie edytowania książek Śrila Prabhupada. Zaś obrońcy menadżerów i pracowników BBT czasem umniejszają tych, którzy widzą się wyłącznie jako obrońców czystości książek Śrila Prabhupada.

Nie chcę sprawiać wrażenia, że problem dotyczy, wyłącznie czy przede wszystkim, wielbicieli z ISKCONu. Nie jest tajemnicą, że wielu nauczających z pewnej misji przez lata lekceważyło w zasadzie każdego, kto nie podporządkował się ich guru,  którego oni reklamowali jako najbardziej zaawansowanego wielbiciela na całej planecie, a czasem nawet jedynego czystego wielbiciela. Zaś wiodący nauczający z kolejnej misji przez lata używali swoich blogów do nękania nauczających z innych misji, którzy nie służyli ich guru, używając jawnie okrutnych faksymili humoru. Ostatnio zaś ci sami liderzy uwikłali się w konflikty odnośnie sukcesji i niektórzy z nich rozgłaszają po całej sieci publiczne oskarżenia wobec domniemanych oponentów o wszelkiego rodzaju niestosowności i brudną listę obraz. A prócz tego mamy cały szereg stron internetowych, których specjalnością wydaje się publikowanie każdej dowolnej skargi przeciw liderom ISKCONu i w zasadzie każdej innej misji Gaudiya. I tak się to toczy, ad infinitum, ad nauseam.

Najgorsze, że angażujemy się w te sprzeczki publicznie, w Internecie! O czym mówi to niezliczonym studentom, którzy wklepią „Hare Kryszna” czy podobną frazę w wyszukiwarce, poszukując informacji do pracy semestralnej? Komuś kto być może kupił książkę o świadomości Kryszny, albo ojcu zastanawiającemu się czy pozwolić dziecku odwiedzić świątynię lub zamieszkać w aśramie? Wydaje się, że jesteśmy w stanie prowadzić dialog i serdecznie omawiać kontrowersyjne sprawy z chrześcijanami, Żydami, być może niektórymi muzułmanami i buddystami, a może nawet z jakimiś ateistami, lecz nie możemy bez walki rozmawiać z drugim wielbicielem, z którym różnimy się nawet mniej niż 1 procent. I czasami robimy to używając bardzo nieokrzesanego języka. Można sobie tylko wyobrażać jak wygląda Gaudiya wisznuizm w oczach tych, których styczność z nim ogranicza się wyłącznie do tego, co widzą w Internecie.

Brakuje rozmowy napędzanej wizją, którą swoim życiem pokazywał Śrila Prabhupada szerząc świadomość Kryszny. Zobaczmy na przykład co w liście do Kirtananady z 1973 roku powiedział na niesnaski pomiędzy wielbicielami:
Nieporozumienia między braćmi duchowymi, które się teraz zaczęły bardzo poruszają mój umysł. Nasi ludzie w Gaudiya Math walczyli pomiędzy sobą po odejściu Guru Maharaja, ale moi uczniowie rozpoczęli walkę jeszcze w mojej obecności. Bardzo mnie to martwi…

Materialna natura oznacza kłótnie i nieporozumienia, zwłaszcza w Kalijudze. Jednak sukces tego ruchu świadomości Kryszny będzie zależał od zgody, pomimo różnorodności zajęć. W świecie materialnym istnieje różnorodność, lecz zgody nie ma. W świecie duchowym różnice istnieją, ale jest porozumienie. Taka jest różnica. Materialista, nie będąc w stanie pogodzić różnorodności i nieporozumień sprowadza wszystko do zera. Oni nie mogą dojść do zgody w sprawie różnorodności, lecz jeśli my umieścimy w centrum Krysznę wówczas będzie zgoda w różnorodności. To się nazywa jedność w różnorodności… Ale jeśli w imię różnorodności będziemy walczyć, będzie to po prostu poziom materialny. Proszę, spróbujcie zachować filozofię jedności w różnorodności. To przyniesie sukces naszemu ruchowi. Jedna grupa ludzi już odeszła, dlatego musimy być ostrożni, by utrzymać jedność w różnorodności.”
Widzimy tu wezwanie do szerszej, bardziej wspaniałomyślnej wizji jak rozmaici wielbiciele mogą służyć misji Mahaprabhu, niż ta do której niektórzy są przyzwyczajeni. Podstawą tej wspaniałomyślności, wyjaśnia Śrila Prabhupada, jest duch hojności, którego naucza Śri Caitanya Mahaprabhu:
Podążając w ślady Pana Caitanyi Mahaprabhu:
trnad api su-nicena taror iva sahisnuna
amanina manadena kirtaniya sada harih

„Święte imię Pana należy intonować w pokornym stanie umysłu, uważając się za niższego od słomy na ulicy, będąc bardziej tolerancyjnym niż drzewo. Bez poczucia fałszywego prestiżu powinno się być gotowym ofiarować wszelki szacunek innym. W takim stanie umysłu można intonować święte imię Pana nieustannie”
Pamiętajmy zawsze o tym wersecie i bądźmy tolerancyjni niczym drzewo działając w ruchu świadomości Kryszny. Nie osiągniemy sukcesu bez takiego nastawienia.

Śrila Prabhupada w tym liście sugeruje, że tolerowanie różnic podstawą szerokiej wizji do rozwinięcia której nawołuje swoich uczniów. Warto przeanalizować słowo tolerancja.
Generalnie wielbiciele używają słowa tolerancja w sensie pobłażliwości, opierania się czemuś, co postrzegamy jako niesprzyjające. Często mówimy o tolerowaniu impulsów umysłu i zmysłów, tolerowaniu zniewag ze strony niewdzięcznej publiki, tolerowaniu wielbicieli, którzy działają nam na nerwy czy też bólów ciała albo swędzących ugryzień owadów. Jest to z pewnością jedno z dwóch znaczeń jakie słowo to ma w języku angielskim. Co więcej, takie jego zrozumienie jest bardzo użyteczne dla praktykujących wielbicieli. Nie jest to wszakże ani jedyne ani najważniejsze znaczenie.
Większość słowników angielskiego podaje główny sens słowa tolerancja jako bezstronność względem praktyk, opinii i perspektyw odmiennych od naszych; wolność od fanatyzmu; liberalne, niedogmatyczne podejście. Z pewnością w takim sensie Śrila Prabhupada używa tego słowa w liście do Kirtananady i jest to najbardziej użyteczne znaczenie tolerancji dla naprawdę postępowych wielbicieli w różnorodnym ruchu, obejmującym cały świat. Na nieszczęście ten rodzaj tolerancji nie jest wśród dostatecznie wielbicieli rozpowszechniony.

Zamiast tego jesteśmy świadkami scen takich ja ta: kilka lat temu odwiedzając pewną świątynie ISKCONu w dużym amerykańskim mieście, spotkałem się z tym jak jeden ważniejszych sannjasinów w ISKCONie twierdził, że z jednym wyjątkiem wszyscy uczniowie Śrila Bhaktisiddhanty Sarasvatiego Thakury nie docenili jego innowacji w nauczaniu, którą było zorganizowanie instytucji dla systematycznego propagowania nauk Pana Caitanyi. Z tego powodu, powiedział, wszyscy z nich zostali mayavadimi albo sahajiyami. (na dodatek owo bezpodstawne potępienie braci duchowych Śrila Prabhupada było pretekstem do gloryfikowania Śrila Sarasvati Thakury w rocznice jego odejścia). Albo na przykład uwikłujemy się w niekończące się sprzeczki z członkami innej misji, którzy każdego kto nie podziela wiary w konkretnego sadhu w takim stopniu jak oni, uważają za najgorszego z bluźnierców. Nie tak dawno uczestniczyłem w dyskusji on line z kilkorgiem  braci i sióstr duchowych, w której dwoje uczestników, używając najgorszego języka, prowadziło kampanię oszczerstw przeciw innemu bratu duchowemu, ponieważ odmawia on podporządkowania się iskconowemu GBC, łącznie z politykami GBC sprzecznymi z siddhantą gaudiya vaisnava.

Śrila Prabhupada czasami mówił nam, ż jedną z definicji bramina jest liberalny, o szerokich horyzontach, wspaniałomyślny, w przeciwieństwie do ograniczonego kripana, który w najlepszym przypadku, jest chytry i wstrzemięźliwy, gdy chodzi o docenienie osób, z którymi się ściśle nie utożsamia. I uczynił aż nadto jasnym poprzez całą swoją kampanię nauczania , że w naszym ruchu powinno dominować podejście bramina.
Powinniśmy jednak być uważni by nasza wspaniałomyślność nie była rodzajem hurra optymizmu, udającego że pomiędzy różnymi grupami wielbicieli różnic nie ma. Sugerowałbym raczej żebyśmy, jak  Śrila Prabhupada często zachęcał, zachowywali się jak społeczność oparta na miłości i zaufaniu. Sęk w tym, ze liderzy często nalegają byśmy ich obdarzali miłością i zaufaniem, lecz traktują nas jakby nam brakowało inteligencji czy szczerości. Miłość, zaufanie i współpraca to czynności wzajemne, dwie szyny jednego toru. Lecz skoro miłość i zaufanie wydają się zbyt wzniosłe, zbyt niedostępne, to może moglibyśmy zacząć od wzajemnego szacunku.

Musimy rzecz jasna być w stanie dyskutować na tematy, które wydają się nas dzielić, lecz czyńmy to z szacunkiem.  Żeby to jednak zrobić, trzeba odejść od manichejskiej wizji świata, również świata wielbicieli. (Porzucić) czarno biały pogląd, że moja perspektywa, moje podejście, moja misja, mój guru są dobre, a wszystkie inne są gorsze, jeśli nie wręcz niedobre czy złe. Na przykładzie amerykańskiej sceny politycznej widzimy, ze taka perspektywa doprowadziła do tak toksycznych animozji i demonizacji, że rząd jest niemal ubezwłasnowolniony. I to samo wydarzyło się w dyskusjach pomiędzy wielbicielami. Za to przyjecie jedności w różnorodności oznacza zaakceptowanie i otwarte przyznanie, że wielbiciele, których podejście do służby może się wydawać zbyt liberalne czy konserwatywne czy w jakikolwiek sposób odmienne w sposób dla nas istotny, mogą również pragnąć by doskonałość świadomości Kryszny stała się dostępna dla każdego. To oznacza wycofanie się z czarno-białego ku odcieniom szarości, jak również ponad nie, ku pełnemu spektrum podejścia do nauczania i praktyki, tak długo jak nie zaprzeczają one siddhancie ustanowionej przez naszych aczarjów.

Zauważmy jednak,  że nawet gdy dyskutujemy w cywilizowany sposób, niektóre idee i polityki będą odrzucone. Choć mogę bardzo doceniać czyjeś szczere pragnienie służenia misji Mahaprabhu, mimo to mogę uznać jakieś podejście za nierozsądne lub nawet sprzeczne z ustanowioną przez aczarjów siddhantą. Ktoś inny zaś może uznać, że moja niechęć do pokłonienia się liderom jego organizacji to krótkowzroczność czy wręcz upór. I możemy też czuć się w obowiązku to wypowiedzieć, a dyskusja może być ognista z powodu siły naszych przekonań. Lecz powinniśmy być w stanie rozmawiać o takich sprawach energicznie bez rzucania kalumnii na czyjąś wiarę, umniejszania jego zasług, czy wyzwisk. Interesujmy się bardziej światłem niż ciepłem. Być może potrzeba nam paru lekcji z logiki i argumentacji od Miss Dobrych Manier!

Zatem rozmawiajmy wszelkimi sposobami o różnicach, lecz postarajmy się o bardziej o bardziej subtelny ton, niż się to często obecnie widuje. Przecież dyskusja, która ma na celu zrozumienie konkluzji pism świętych, zwiększa naszą wiarę, a poza tym przeważnie ogniskową naszych nieporozumień jest to jak służyć guru i Gaurandze. Mam nadzieję, że wielbiciele potrafią nauczyć się dyskutować z prawdziwym, a nie udawanych szacunkiem, jaki widzimy wśród współczesnych polityków. Łatwiej będzie to zrobić rzecz jasna, jeśli nauczymy się szanować wzajemnie służbę i wkład innych, niezależnie od powiązań instytucyjnych czy odmiennego podejścia. Musimy również szanować granice. Przysłowie mówi, że dobre płoty tworzą dobrych sąsiadów. Jak dalece jest ono prawdziwe to inna sprawa. Tu skąd pochodzę, na Hawajach, budujemy kamienne murki, jednak mają one jedną czy 2 stopy wysokości (ok.30-60cm). Nie są to sięgające nieba ściany z kawałkami szkła czy drutem kolczastym na szczycie. Bardzo łatwo je przekroczyć, jako że panuje tutaj nastrój „e como mai”- „wpadnij do mnie”.  Moją kulana, odpowiedzialnością, jest dbanie o to, co znajduje się po mojej stronie murku, a twoją o to co po twojej. A jeśli banany, awokado czy mango z drzew po mojej stronie zwisają poza tą granicę, są twoje. My, wielbiciele Caitanyi Mahaprabhu powinniśmy być w stanie zachowywać się podobnie, przyjmując odpowiedzialność za swoją służbę, dzieląc się hojnie i szanując- a nie wielbiąc- granice. Trzeba unikać wtrącania się w sprawy innych misji z motywacją niszczenia wiary wielbicieli.

Próbując stworzyć dialog miłości i zaufania, warto przypomnieć, że Kryszna wychwala wyrzeczenie mowy, polegające na prawdomówności i używaniu przyjemnych i korzystnych  słów. Mając na uwadze jak Kryszna raz za razem podkreśla w Bhagawadgicie powstrzymanie się od przemocy, wielbiciele mogliby rozważyć porozumiewanie się bez przemocy. To pomogłoby nam zarówno uczciwie i jasno wyrazić naszą perspektywę, jednocześnie obdarzając innych pełną szacunku, empatyczna uwagą. A kiedy piszemy, czy to w książce czy w emailu, przemyślmy uważnie parę rzeczy, których uczą się wszyscy sumienni pisarze: jak chcemy się zaprezentować, kim będą nasi odbiorcy (zarówno ci do których chcemy trafić jak i, biorąc pod uwagę rzeczywistość świata wirtualnego, kto może zostać naszym odbiorcą) oraz nasz cel- co pragniemy osiągnąć pisząc dany tekst. Jeśli to zrobimy, mamy szansę pracować razem i urzeczywistnić ambicje Śrila Prabhupady i Mahaprabhu dla ruchu sankirtana. W przeciwnym wypadku podzielą nas wzajemne oskarżenia i wyzwiska, jak to się dzieje pomiędzy przywódcami głównych amerykańskich partii, a nasze wysiłki okażą się równie nieefektywne.
Mój krótki esej nie miał być orędziem, ani nie należy się w nim doszukiwać wszechstronnego rozwiązania wskazanego przeze mnie problemu. Problemem nie są nieporozumienia miedzy bhaktami, ale to że sposób w jaki publicznie je wyrażamy zatruwa nasze związki i stawia w złym świetle kulturę bhakti. Jest to po prostu esej, nieco bardziej formalna próba,  próba nawiązania konwersacji. Jeśli chcecie, odczytajcie go jako otwierający gambit. Prawdopodobnie posłuży on za początek do większego, bardziej obszernego projektu, nad którym myślę od pewnego czasu. A w międzyczasie mam nadzieję, że wielbiciele będą swobodnie kontynuować konwersację ofiarowując własny wgląd i doświadczenia.

Wyobraźmy sobie o ileż łatwiej będzie światu docenić nauki Śri Caitanyi, gdy jego zwolennicy przestaną publicznie sprzeczać się jak ośmioletnie dzieci. Mam nadzieję, że wszystkich nas stać na tyle pokory, by uznać, że bhaktowie prezentujący punkt widzenia odmienny od naszego, mogą  prawdziwie kochać i szanować Śrila Prabhupadę, naszą guru-vargę i Śri Caitanye Mahaprabhu, tak samo jak my- i traktować ich stosownie. Szersza wizja, zabarwiona miłością i zaufaniem, które naturalnie przychodzą postępowym waisznuitom, ukaże odmienność perspektyw i podejścia jako zalety, a nie problem. A (na początek) przynajmniej zwracanie się do siebie nawzajem tak, jakbyśmy mieli taką wizję byłoby krokiem we właściwym kierunku. Zaczniemy wtedy może dostrzegać jak ruch sankirtana Mahaprabhu jest wzbogacony ową różnorodnością, która może zauroczyć szersze kręgi społeczeństwa, tak niesamowicie potrzebującego łaski wisznuitów.

tłumaczenie BrajaSundari

oryginał: http://harmonist.us/2012/02/embracing-unity-in-diversity/

Mamy przyjemność zaprosić Was na kolejne spotkanie ze Swamim B.V. Tripurarim, które odbędzie się w dniach 21-28 lipca 2012 roku w Czarnowie.

W malowniczym otoczeniu Rudawskiego Parku Krajobrazowego wysłuchamy cyklu wykładów Swamiego, nie zabraknie też czasu na drobne przyjemności i aktywny wypoczynek.

W tym roku swoją obecnością zaszczyci nas także Agnideva Prabhu, którego Śrila Prabhupada nazywał „inkarnacją kirtanu”.

Ze Swamim B.V. Tripurarim spotykać się będziemy dwa razy dziennie: rano (wykłady) oraz po południu (sesja pytań i odpowiedzi). Wstęp na spotkania jest bezpłatny.

Uczestnikom festiwalu zapewniamy wyżywienie i noclegi.

Opłata za uczestnictwo w festiwalu składa się z:

ceny noclegów - od 210,- zł do 280,- zł za osobę 

ceny wyżywienia - 350,- zł (dzieci do 10 roku życia bezpłatnie) za osobę.

Zróżnicowana cena noclegów uzależniona jest od ich rodzaju (pokoje dwu-osobowe z łazienkami, pokoje ze wspólną łazienką, pokoje trzy-osobowe z łazienką). Noclegi zarezerwowaliśmy w Pensjonacie „INCO”, Gospodarstwie Agroturystycznym „Pod Skalnikiem” i „Ulga” oraz w kwaterach prywatnych (u Państwa Lewandowicz) w Czarnowie.

Ze względu na ograniczoną ilość miejsc noclegowych, prosimy o jak najszybszą ich rezerwację i potwierdzanie swego przyjazdu.

Warunkiem rezerwacji noclegów jest wpłata 100,- zł zaliczki do 31.03.2012 roku.

W przypadku rezerwacji jedynie wyżywienia, prosimy o potwierdzenie uczestnictwa w festiwalu oraz wpłaty w wysokości 100,- zł do 31.03.2011 roku. 

Noclegi samodzielnie można zarezerwować w następujących miejscach:

1.   BAZA Hanna Kwarta Pisarzowice 164, 58-400 Pisarzowice tel: 75 742 88 91

2.   Noclegi „Pod Bażantem” Pisarzowice 103, 58-400 Pisarzowice tel: 75 744 72 66

3.   Agroturystyka AGNES Teresa Lach Szarocin 85, Leszczyniec tel: 75 742 46 05, mobile: 501 583 332

4.   Gospodarstwo Gościnne „U Barbary” Leszczyniec 34 tel: 75 742 44 04 mobile: 510 642 668, 660 592 303

informacji udziela: Navayauwana Das

tel.kom. 506 065 838

email: navayauvana.dasa (małpa) gmail.com

Srila Bhakti Sundar Govinda Dev-Goswami Maharadża

Gurudeva Srila BhaktiBallabh Tirtha Goswami Maharadża

O 9:45 IST Jego transcendentalne ciało zostało przewiezione do Math w Behali w Kalkucie i położone przed Bóstwami. Odprawiono ceremonię Arati i Puszpandżali. Wielu wielbicieli z różnych organizacji odwiedziało Math i ofiarowało kwiaty. Później przeniesiono ciało do bhadżan kutir na drugim piętrze gdzie oddano Mu szacunek podczas ostatniej audiencji. Głęboki żal i smutek nie może być wypowiedziany w żadnym z języków.

Duchowe ciało Srila Maharadża następnie zostanie przewiezione do Narma niedaleko Medinipur gdzie Srila Sant Goswami Maharadża pojawił się. Następnie najpierw do mającej 400 lat świątyni Sri Radha Kisiore Dziu, którą odwiedzał Maharadża w swoim dzieciństwie. Następnie do Sri Chaitanya Ashram w Kharagpur. Ostatecznie do Keshiari gdzie założył Sri Gauranga Math i zostanie tam złożone w samadhi.

Srila Bhakti Vigyan Bharati Maharadża powiedział: „Srila Sant Goswami Maharadża był znany z bardzo wpływowych i pełnych mocy wystąpień. Pewnego razu na spotkaniu pewien mówca powiedział, że zgodnie z pismami dziwa (jiva) nie jest różna od Brahmana jiva brahmaiva na param (dusza nie jest niczym innym tylko Brahmanem). Sant Goswami Maharadża natychmiast wstał i rzucił się w kierunku mówcy próbując go pobić. Kiedy mówca zareagował i cofnął się, Maharadża wrócił na swoje miejsce. Srila Santa Maharadża ponownie ruszył w kierunku mówcy, z zamiarem uderzenia go. A przemawiający ponownie zaczął się bronić. W ten sposób Maharadża przestraszył go trzy, może cztery razy, a on próbował za każdym razem się bronić. Później Santa Maharadża powiedział: Brahman jest nirvikar (niewzruszony). Jeśli jesteś Brahmanem dlaczego stałeś się vikar (poruszony)? Pozostali obecni na tym spotkaniu roześmieli się, a mówca pozostał do końca cichy i zawstydzony.

Jego Boska Miłość Srila Bhakti Ballabh Tirtha Goswami Maharadża na audiencji u Srila Bhakti Kumud Sant Goswami Maharadża

Więcej historii z życia Srila Bhakti Kumud Sant Goswami Maharadża można znaleźć na stronie http://bvml.org/SBKSM/index.htm

Składam wielokrotnie pokłony do stóp Srila Bhakti Kumud Sant Goswami Maharadża i modlę się o Jego bezprzyczynową łaskę i proszę o przebaczenie obraz które mogłem popełnić w względem Niego świadomie i nieświadomie.

W ten sposób zanika judeochrześcijańska tradycja chowanie ciał, które przecież maja zmartwychwstać. Czy Zachód jest pod wpływem filozofii Wschodu gdzie ciało nie jest uważane za aż tak ważne jak na Zachodzie, przecież wiara w reinkarnacje i to że jesteśmy duchem a nie ciałem jest tam powszechna? Czy to tylko oznaka kryzysu?

Uważamy jednak, iż poza tym darem istnieje w człowieku dar znany pod imieniem “Miłość” i istnieje on niezależnie od owej szlachetnej zasady Rozumu. Rozum wspomaga Miłość i jej utrzymanie się w odpowiednich granicach świata duchowego. Miłość niejednokrotnie degraduje się poprzez dokazywanie sobie w relacjach z obiektami innymi niż Bóg i przekształca się w pożądanie kobiet, mięsa, wina i złota. W owym momencie Rozum doradza Miłości wzniesienie się wyżej, aż do osiągnięcia – właściwych jej – wyższych sfer.

Sądzimy więc, iż istotą Rozumu jest wspomożenie Miłości, a nie stworzenie jej. Rozum może być odpowiednio ukształtowany i jako sługa Miłości musi zawsze pozostawać podporządkowany wszystkim jej nadziejom, aspiracjom i świętym czynom.

Racjonalista natomiast utrzymuje, iż Rozum jest wszystkim. Jest to degradacja ludzkości. Racjonalista postępowy, z drugiej strony, wierzy w zasadę Miłości, ale stara się uczynić ją służką Rozumu. To inny błąd, czyni on bowiem duchową Miłość więźniem Rozumu.
Miłość pragnie wznosić się na swych duchowych skrzydłach do królestwa, gdzie strażnik (Rozum) nie ma przystępu, a tenże z pewnością zwiąże jej skrzydła z obawy, że uda się ona w niewłaściwe miejsce.

Miłość wypowiada, szczególne dla niej, dźwięki duchowego charakteru, Rozum nie mając wcześniejszego ich doświadczenia myli je z chorobą i zaleca lekarstwo. Tak to odbywa się właśnie, że naturalna siła królowej naszej duszy zostaje okaleczona przez sztuczna administrację jałowej zasady Rozumu i tak spoczywa w nas niczym ptak więziony w klatce.
O, jakie spustoszenie sieje Rozum przez nadużycie swej mocy! Hańba racjonalisto! Boże, wspomóż człowieka!

Teista dba o tych spośród was, którzy przestają z wami poprzez przyjęcie miana teisty, pozostając racjonalistą o wyjałowionej naturze. Tychże podzielić można na dwa rodzaje, a mianowicie na: podstępnych oraz naiwne ofiary. Podstępnym teistą jest ten, który będąc racjonalistą przyjmuje postawę teisty i pragnie zdegradować szczerych ludzi poprzez swój zły wpływ. Ten natomiast, który zwie się teistą pragnąc oderwać się od tytułu racjonalisty, ale wciąż uzależnia Miłość od Rozumu, jest ofiarą, ponieważ nie jest w stanie właściwie się określić oraz zaakceptować swej pozycji. Szczery teista jednakże, powinien zadbać o obydwu i zachować wyższość Miłości nad Rozumem i jego (Rozumu) pobratymcami.

Bhaktiwinoda Thakur